Düzenbaz bir hayatın içine konulan kuklaların yönetilen iplerimizle kendimizi asabilecek hislere büründürmüştük suratlarımızı. İpler keskin cellatların ellerindeki bıçaklar gibiydi. Poker ifadelere sahip suratlarımız aynaya karşı bile dürüstlüğümüzü kaybetmemizdendi. Kendimize bile oyunlar oynayabilirdik. Hislerimiz bizi uçurumlara yürütüp boyunlarımıza ip geçirttirecek kadar çığrından çıkabilirdi. Nefeslerimizin yetersiz kalabilirdi bu koca dünyada. Kalabalıkların arasında değersiz ve hiçbir şeymiş gibi hissedebilirdik kendimizi. Önemsiz, önüne çıkınca herkesin tekmeyi geçirdiği yoldaki küçük taş muamelesi görmüş olabilirdik bu hayatta.
Belki de bu yüzdendir ölüme sevdamız. Belki de bu yüzdendir yaşarken nefes alamayışımız. Ölüler kadar sessiz yaşayıp mezarlara tutkun oluyorduk belki de
