Sağlık ocağından içeri girdiğimde kimselerin olmayışı beni bir parça rahat ettirmişti. Bir de sıra beklemekle uğraşamazdım.
Hemşirelerin oturduğu bir odaya girdim. Hepsinin bakışları bana dönerken garip bir ifade belirdi yüzlerinde. Ah, tabi üstüm başım dağılmış, gözlerim şişmişti ki bir de on metre öteden sigara kokusu alınacak vaziyetteydim.
"Canım, iyi misin sen? Gel, otur şöyle hemen." Ayağa kalkıp yanıma geldi ve beni kolumda tutarak sedyenin üzerine oturttu. Sesim birkaç saat öncesinde çok çıktığından mı içime kaçmış gibiydi.
Boğazımı temizledim. Benden bir cevap bekliyorlardı.
"İyiyim. Dikişlerim alınacaktı."
"Tabi, nerede dikişler?"
"Bileğimde."
Sessizlik. Gözlerinde ki ifade de acıma gördüm. Dolar gibi oldu gözleri. Şaşırdım. Daha hikayemi bile bilmeyen kadın bileğimi
