Sonsuz aşk (Tiyatro güzeli)

Bölüm 2

Sabah sabah yine annemle tartıştıyordum. Uzun zamandır beklediğim ve elime geçmesi muhtemel olan fırsatı geri tepmemi hayallerimin değil onun isteklerinin peşinden koşmamı istiyor du.

Neymiş tiyatro işine girersem aç kalacakmişim orda bana ekmek yokmuş. Kalkamayacağim yükün altına giriyormuşum.

Ben doktor olmak istiyorum istemiyorum değil ama beni gerçekten mutlu edecek şey o olmazki. İnsanları kurtarmak onlara hayat vaat etmek güzel şeyler ama beni tanımlayan beni ben yapan şey o olmaz. Bir insan bi yerde para karşılığı çalıştığı için değil mutlu olduğu için çalıştığı zaman gerçekten başarılı olur. beni mutlu eden hayata döndüren gerçekliğe bağlayan şey ise tiyatro... ben onu daha 17 yaşındayken hissettim. Kalbimin en derin yerinden

hissettim ve bunun peşini asla bırakmadım ama her zaman yanımda olan beni destekleyen annem bunu kabul etmek bile istemiyor du

" Senden oyuncu mu olur Allah aşkına bir yalan bile söylerken beş yüz kez tekliysin kizum sonra üzülürsün seni harcarlar yapma nolursun biliyrim seni içine kapanirsun yapamazsun canun yanar balum" diye bağırmaya başladı

" offf Anne yaaa neden bana hiç güvenmiyorsun bir kere olsun destekle beni be düşmanın değil senin kızınım nolucak bir kere kararıma saygı duysan bana sahip çıksan "dedim kızgın şekilde

" Kizum seni çok seviyrim her şartta korurum her zaman arkandayum ama üzülmene da göz yumamam sen benum en değerlimsun" dedi anne yüreği dayanmaz tabi...

" Üzülmem ana kendime güveniyorum bunu

yapa bilirim ama hayatında bir kez olsun beni destekle yanımda ol elimi tut" diye hala isyan ediyordum. Eh işte ergen kafası isyana hep açık

"Her hatan da yanunda oldim elinu tuttim destek oldim ama göre bile kendunu ateşe atmana izin vermam. Onun için gidiysin bunu ikimuzde biliyriz. Birak kendinu da benu da kandırmayı" diye gözünden bir damla yaş düştü. İçim parçalanmişti annemi öyle görünce

"Ana etme da ben sadece onun için gitmiyrim ben ben orda kendum ola biliyrim babamdan sonra benu hayata bağlayan tek yer orasi oldu da" dedim yarım yamalak yapmaya çalıştığım şiveyle.

"Benu ikna etmek için şive ya bağlama yemezler cadaloz kiz"

" Kiz anaa bi gel da sarilayum sana"

" Git başumdan yilişik ben izin vermeyrum hadi bakalum nasi gidecesun"

Yine başa dönmüştük. Bu tartışma sonsuz gibi devam etti Annem beni desteklemiyordu. Haksız da değildi tek amacı bir daha üzülmemi görmemek ti. Eee ama ne yapalım ben onun kızıyım inadım inattir. Her zaman yanımda olan kadın bugün karşımdaydi ama olsun pes etmeyecektim.

Sonunda teslim olur gibi ellerini kaldırdı" Peki .. Tamam gide bilirsun. Ama unutma sakın gözyaşunla bana gelme o çocuk için döktüğün tek damlada affetmem Karadenize geri döneruz. Orda da görücü usulü evlendirirum asla acımam aklına sok" dedi

şoklar içinde gözlerine baktım

annem bunu yapmazdı sadece gözümü korkutmak istiyordu. Ya da yapabilir miydi anlamak için Yeşil gözlerinin derinlerine baktım ve kararında ne kadar da ciddi olduğunu görünce ne yalan söyleyeyim korktum.

Ama geri dönüş yoktu bundan sonrası sadece ileri. Annem her ne kadar tiyatroya katılmama izin vermese de ben yine de ısrar ediyordum savaşacaktim kararlıydım çünkü ben o işi gerçekten istiyordum sadece Cihan Soydan'a yakın olmak için değil orda kendimi gerçekten de mutlu hissettiğim için.

sonunda başvuru sonuçlarını açıklayan o e-posta gelip bilgisayar ekranında bir bildirim belirdi. Telefonumada tanımadığım bir numaradan arama gelince hemen açtım heyecanla ve karşıdaki kişinin talimatlarını dikkatle dinlemeye başladım.

Sanki az önce annemle tartışmamişız gibi sevinçle parlayarak bilgisayardaki bildirimi görmek için koştum.

O gün gelmişti. Hem e-postayla hem arayarak geri dönüş yaptılar kabul etmiştiler son elemeler için tiyatroya gideceğim gün ve saati söyleyip bilgilendirdiler.

Mutluluktan uçuyordum.

Hemen arkadaşımı aradım" Aloo asli ben ben mutluyum ben kabul edildim inana biliyor musun ben kabul edildim" telefondan tiz bir çığlık geldi.

"Ciddimısın bomba gibi haber bu hemen görüşelim seleni de ararım bunu acil kutlamamiz lazım" hemen evden çıkmak için hazırlandım

Üç arkadaş buluştuk AVM ye gittik güzel bir yemekten sonra dolaştık sonuçta son elemeye gidecektim. Ve belki onu görecektim. Çok güzel olmam lazım di. havalar ufaktan soğumaya başladığı için Gri dar olan süveter, üstüne de kısa etekli tulum ayağıma da dizime kadar yükselen çizme alınca bu iş tamamdı.

Akşam eve yorgun şekilde girdim son elemelere 2 gün vardı dinlenmeye bol bol zamanım vardı. Ama sonradan kafama dank etti Peki hazırlanmaya? evet hazırlanmam lazım di ama ne hazırlayacaktım. orda bana ne soracaklardı onu da bilmiyordum.

Sonra oturup kısa bir skeç yazmaya karar verdim bence etkili bir yöntem diye düşündüm

O gün geldi çattı. Resmen gökyüzünde uçuyor gibiydim bunu anneme söyledim. Tabi onaylanmadı hatta hata yaptığımı konusunda ısrarcı olduğu için desteklemedi.

Yine sabahtan annemin hoşnutsuz homurdanmalarına maruz kaldım" Ana sencede çok geç değil mi. Ben senin kızınım. Damarlarımda kan değil

inat akıyor biliyorsun. yapma yanımda ol"

Ağlayan gözlerle baktı bana." Zaten sendeki bu eşek inadunu kırana aşk olsun ne desem da yapacasun yolun açık olsun kizum inşallah mutlu olacağın bir iş yapaysun inşallah üzülmezsun" sonunda mecbur kabul etmiş ti.

Yinede kararımın hata olduğu konusunda ısrar etti. Ama umrumda değil di. sonunda hayallerim gerçek olmuştu Cihan'a daha yakın olacaktım ona kadar aşıktım ki mutluydum bi o kadar da heyecan doluydum.

Hemen kalktım ve hazırlandım yeni aldığım giysileri dolaptan çıkarıp giydim üstüme. Evden çıkarken dualarla ağlayarak uğurladı sanki savaşa gidiyordum

Son elemelerden da geçtim. çok mutluydum sanki bu gezegene ait değildim İlk provalara katıldım biz yeni altyapı olduğumuz için daha sahnelerde yer almıyorduk ama Kuliste beraber çalışıyorduk

İçeride atmosfer ve ekip tam anlamıyla muhteşem ve biz altyapı ekibi da daha çaylak olmamıza rağmen bizimle iyi geçiniyorlar, hatalarımızı düzeltiyor yol gösteriyorlardı. her kes inanılmaz ortam muhteşem her şey güzel di. Hayatımı güzelleştiren bir karar almıştım artık bundan emindim. Cihan bana baksa da bakmasa da burdakı insanlar için değer di her şey

Günler geçiyor provalar devam ediyor yazarlar çalışıyor her kes bişey yapma peşinde kimse boş durmak nedir bilmiyordu. Bir sürü yeni arkadaşlar edinmiştim. Hepside birbirinden tatlı ve samimi insanlardi.

en önemlisi CİHAN!!! Ya ben bu

çocuğun yanında hiç bir şeye odaklanamam ki. O kadar aşığım ki ona tarif etmeye sözler eksik kalır.

bi g*n kulisteydik yine hepimiz çalışıyoruz etrafta tek boş adam yok bir şeylerle meşguldük.

Aniden o duymayı çok sevdiğim ses" Nigar ordaki metni bana vere bilirmısın" dedi

ismimle seslenmesi zaten beni uçurmaya yetti ama bakışları aklımı çoktan alıp burdan uzaklara götürdü.

açık kahverengi gözleri gözlerime çarpınca utançtan kip kırmızı kesildim ellerim titredi yolumu kaybettim!

Hayır benim yolum oydu. Karanlığımda açan güneş misal parlayan yüzü mutluluk sebebimdi.

yavaşça gidip istediği metni aldım "Bbuyrun C- Cihan bey" kekelemistim zorla iki lafı bir araya getirmişken bide kekeledim böyle rezalet olamaz. Gözlerimle yer yarığı aramaya başladım içine girmek ve bir daha çıkmamak için.

gülümsedi o öldürücü gamzeleri ortaya çıktı” Bana bey demene gerek yok hepimiz ayni yerdeyiz herkesle arkadaşsında neden bana BEY diyorsun Cihan diye bilirsin"

bir müddet avel avel yüzüne baktıktan sonra sadece kafamı sallamakla yetindim yoksa yine bir rezillik çıkarırdım. Kalbim gitmek istemiyorsa da ayaklarım koşa koşa uzaklaştı. beni tanıyan kulis arkadaşlarım yüzüme gülümsüyor kaş göz yapıp imalarda bulunuyorlardı. Zaten Cihana aşık olduğumu anlamamak için kör olmak lazım. Yapmamam gerekiyor ama avel gibi aşırı derecede belli ediyordum kendimi.

O gün akşama kadar heyecandanmı bilmiyorum tam bir hayal kırıklığıydım. Bütün işleri batırdım. arkadaşlarım bana çok kızdı hatta bir ara rolu benden almayı da düşündüler. Ama sonra anlayış gösterip yarın devam ettirmeye karar verdiler. En azından kafamı toparlaya bilirdim.

Dışarı çıkıp otobüs bekliyordum. Bir araba önümde durdu ve camları açıldı