Aracın girdiği otoparkla Gülüm kafasını eğip geldikleri otele baktı. Utangaç bakışlarını yanındaki adama çevirmeye korkuyordu. Geceki o cesur kadın nereye kaçmıştı böyle?
Elinin tutulmasıyla kafasını çevirip Erdem’in koyulaşan gözlerine baktı. “Yarın alayda olmam gerekiyor. O yüzden şimdilik minik bir kaçamak olsun. Ama söz, çok daha uzun süre kafa dinleyeceğimiz bir yerlere en kısa zaman da gideceğiz.” Beğenmediğini düşünüyordu! Oysa o, utancından adama bakamamıştı.
Bedenini çevirip kollarını Erdem’in boynuna dolayıp derin bir soluk alıp verdi. “Sen…benimlesin. İnan bana ev bile yeterdi.”
Karısının belini sımsıkı saran adam boyun girintisine bastırdı dudaklarını. “Bana yetmez.” Sesindeki gizemli fısıltıyla yutkundu Gülüm. Kafasını kaldırmaya korkuyordu. Bunu hissetmiş gibi Erdem onda
