Menekşe'nin Anlatımından Devam ;
Fotoğrafı elime aldım, parmaklarım titredi. O anki gülüşü, saçlarının rüzgârda savruluşunu hatırladım. İçimden “Ne kadar değiştik, ama bazı şeyler hiç değişmedi” dedim kendi kendime. Kalbim sıkıştı, bir yandan da sıcak bir his yayıldı içime. O fotoğraf sadece bir kare değildi, geçmişimizin bir parçası, birlikte yaşadığımız anların sessiz bir hatırlatıcısıydı. Bir yandan hüzün, bir yandan minik bir mutluluk vardı içinde. “Şimdi bu fotoğrafın değerini daha iyi anlıyorum” dedim fısıltıyla kendi kendime, gözlerim dolarken.
Tam o sırada yağmur aniden bastırdı, telefonum cebimde ıslandı diye fark ettim. Hızla cebime koyarken elimden kaydı, yere düştü. Tam alacakken, başka biri eğilip telefonu uzattı bana. “Teşekkür ederim” dedim hafifçe gülümseyerek, ama gözler
