Menekşe'nin Anlatımından Devam ;
Yaman geri geldiğinde yüzü ciddi ama yumuşaktı. “Daha iyi misin?” diye sordu. Başımı salladım, “Teşekkür ederim,” dedim sessizce. O an içimdeki saldırgan dalga biraz dinmiş gibiydi ama boşluk hâlâ duruyordu. Yaman, “Artık gidelim mi?” diye sordu; cevap vermedim. O da motoru çalıştırdı.
Eve girince Yaman salona geçti, koltuğa oturdu. Ben karşı koltuğa çökmüştüm ama telefonum çaldı; ekranda annemin adı görünüyordu. Bir an tereddüt ettim, sonra reddettim. Çevremde bir şeylerin daha da kırılmasını istemedim. Yaman karşı koltuğa otururken, “Annen mi aradı?” dedi. Başımı ona çevirdim, gözlerimi kaçırdım.
Yaman devam etti: “Olayları bilemem ama yine de annenle konuş. Bir gün pişman olabilirsin.” Sesi ciddiydi; sözlerinin ardında koruma vardı ama sinirle güldüm
