Menekşe'nin Anlatımından Devam ;
Yaman'nın kucağında odaya geri gidiyordum. kendimi çok tuhaf hissediyordum.
"tamam iyiyim bırakabilirsin" dedim. İnsanların bize bakışı da sanki tören varmış gibi bakmaları beni rahatsız ediyordu.
Kucağında taşınmak bana inanılmaz utanç veriyordu ama aynı zamanda garip bir güven duygusu da veriyordu. İçimden “Bıraksın artık, yürüyebilirim,” demek geçse de sesim çıkmadı. Çünkü tam da o an gözlerimiz kesişti. Birkaç saniye boyunca sessizlik çöktü. Kafamı onun omzuna istemsizce yasladığımı fark ettiğimde hemen doğruldum. İçimden, “Kendine gel Menekşe,” diye söylendim. Yaman’ın gözleri ciddileşmişti, sanki düşüncelerimin içini görüyordu. Başımı çevirdim, bakışlarını kaldıramıyordum.
Yaman da "hayır öyle olmaz küçük hanım" dedi. Ses etmedim, kapının önüne
