PROLOGUE (JASON)
Vermek zorunda olduğum
kararlar
Uymaya mecbur bırakıldığım
kurallar
Ve
Söylememem gereken
yalanlar...
Hayatımın nasıl boka battığını özetlemek için bu üç cümle yeterli olurdu sanırım.
Yalnız benim değil, sevdiklerimin de canını yaktığım için kendimi hiç affetmeyecektim.
Bir intikam uğruna başladığım ve acımasız bir takipçiye dönüştüğüm zamanlarda bile sevginin var olabileceğini düşünememiştim.
Bu kadar güzel olabileceğini,
Onda vücut bulabileceğini...
Kan dökmüş, öÇ almış ve karşıma çıkan hiç kimseye acımamıştım.
Kendime bile...
Ta ki, onunla karşılaşıncaya dek.
Lucy'nin peşine düştüğümde, içimde uzun zamandır uyuyan ve uyanmak için fırsat kollayan bir şeyler olduğunu hissetmiş olmalıydım.
Ondan, sonu ne olursa olsun uzak durmak istememin tek sebebi buydu.
