Yaklaşık iki saatlik bir yol gelmiştik ve o iki saat ömrümden rahat iki sene götürmüştü. Tedbir amaçlı arabaları adresteki evin uzağına bırakmıştık.
Hızlı ama dikkatli olmaya çalışıyorduk. Elimde ki silahı sıkıca kavrayarak jungkook'un peşine takıldım. Seri adımlarla ilerlerken etrafını kontrol etmediğinin farkındaydım, telaşlıydı. Onun arkasını kollamak da bana düşüyordu.
Büyük binaya yaklaştığımızda içimi saran huzursuzluğun tek nedeni etrafta kimsenin olmamasıydı. Bunun iki açıklaması vardı; ya artık burada değildiler ya da geç kalmıştık. Tek dileğim artık burada olmamalarıydı.
Jungkook'un üzerimde ki bakışlarını hissettiğimde ona döndüm. O da aynı benim gibi düşünüyordu, bakışlarından anlıyorum.
"Niye kimse yok?" Taehyung, koşarak bize yetiştiğinde bir şey söylemeden binaya girdim.
