"Sabah olmak üzere evdekilere ne diyeceğiz?"
Kaçırıldığımı söylemek her şeyi anlatmak demekti. Jimin, tebessüm ederek yanağıma minik bir öpücük bıraktı ve yürümeye başladı.
"Bana bırak."
Omuz silkerek onun adımlarını takip ettim. Böyle söylediğine göre bir bildiği olmalıydı.
İçimde tarifsiz bir huzur vardı. Amiri öldürmek bana iyi gelmişti fakat bu kadar kolay ölmesi zoruma gitmiyor değildi.
Taehyung'un yaşadığı acının yüzde birini bile yaşamamıştı. Neyse ki dünya onun gibi bir pislikten kurtulmuştu.
Eve girer girmez karşılaştığım yüzler ile içimdeki huzurun yerini huzursuzluk aldı. Onlara bunu yapmak istemiyordum.
Tarif etmek zor ama hepsini seviyordum ve onları tutuklamak benim için çok zor olacaktı. Keşke başka şartlar altında tanışmış olsaydık ve onlar bu işlerin içinde olmasayd
