Didem, hareketsiz bir şekilde öyle oturuyordu hâlâ salonda. Tüm hücreleri donmuş gibiydi. Gözleri etrafını taradı, gözleri kulakları yanılsın istedi ama hayır burada salonda o kadar haksız yere laf yemişti!
Enkaza dönüşmüş bedenini zor da olsa hareket ettirdi. Ayağa kalkan çökük haliyle güçsüz adımlarını yatak odasına yöneltti. Bu akşam, yarın akşam, ertesi akşam hatta bir sonraki akşam ve nice akşam Cevat'i görmek istemiyordu. Onun dudaklarından çıkan kelimelerle hançerlenmek istemiyordu. Geçmişinin tüm faturası vicdanıyla burnundan gelirken, her defasında bir de dillerden bunu duymak onu paramparça ediyordu.
Kendini yatağa atıp, gözlerini kapattı. Günlerce uyumak, bu acımasız hayata gözlerini açmak istemiyordu. Ne var ki başını yastığa koysa da uyku ondan o kadar uzaktaydı ki! Boğazın
