Didem'in uyanmasının üstünden üç gün geçmesine rağmen hâlâ ağzını bıçak açmıyordu. Kimseyle konuşmuyordu, bu da onun sessiz acısına daha da gömülmeye sebebiyet veriyordu.
Ablası onu ziyarete geldiğinde, herkesi dışarı çıkarıp yalnız konuşmak isteyince onu kıramadı. Didem, çekinerek ya da utanarak ablasının konuşmasını bekledi. Ve Ronya yine kendini yansıtan o konuşmayı yapmaya başladı..
"Didem… Ben de çok çok üzülüyorum.. O benim yeğenimdi...ama hayat böyle gitmez, susma hakkını kullanarak kendince tepki veriyorsun. Kime tepkilisin? Hayata mı kendine mi Cevat'e mi? Olacağı varsa oluyor be Didem. İnsan bunun önüne geçemiyor. İstersen bin tane suçlu kişi ya da davranış bulabilirsin, istersen de sadece kendini suçlayabilirsin.. Ama inan sonu boş. Bunları bende yaşadım. Sana o acı geçecek,
