Kulaklarım sağır olsaydıda duymasaydım dediklerini. Annem, beni doğuran, bana can veren kadın nasıl söylerdi bunları hala inanamıyordum...
“Sen istesende istemesende o benim kız kardeşim anne.” dedim kulağının dibinde tıslayarak...
“O sürtüğün kızı senin hiçbir şeyin değil Baran Efendi!” demişti sakince. Ama ne kadar öfkeli olduğunu ateş saçan o gözlerden anlayabiliyordum.
“Nasıl... nasıl bu kadar duygusuz olabiliyorsun gerçekten çok merak ediyorum?” Gerçektende merak ediyordum. Hiçbir şey olmamış gibi nasıl yaşar…
“Ben duygularımı babanı sevdiğim vakit kaybettim.” demişti soğuk kanlılıkla.
“Anlaşılan sen duygularınla beraber vicdanını da kaybetmişsin Roza Hanımağam!” dedim alayla...
“Vicdan mı?Bana vicdandan bahsedene bak… baban bana vurduğunda senin vicdanın neredeydi acaba?” Kaşla
