"Yeliz!" diye bağırdım ona doğru koşarken. Çatının kenarına yaklaştığını ve atlamak istediğini gördüğümde olduğum yerde durdum.
"Yeliz bana bak!" diye yalvardım, titrek vücudunu çevirip bana bakmadan önce ağlamasının azaldığını duydum.
Bana bakarken güzel ela gözleri kızarmıştı ve yaşlarla çevriliydi. Gözlerinde o kadar çok acı vardı ki ona nasıl yardım edeceğimi bilemedim.
"Yeliz, aşağı in de bunun hakkında konuşalım. Neyin var? Konuş benimle bebeğim, neyin olduğunu söyle."
Gevezelik ettim, kollarımı beline dolamak ve onu güvenli bir yere çekmek için can atıyordum. Ama onu yakalamak için bir hareket yaparsam, bunun yerine atlayacağını biliyordum.
O anda, yaşamak için hiçbir nedeni yokmuş gibi görünüyordu, bu da beni derinden yaraladı. Artık beni yaşamak ve benimle olmak için sevmiyo
