Yüksel Anne bizim için o kadar çok şey hazırlatmış ki hangisini yiyeceğimizi şaşırdık. Özlemişim onları gerçekten.
"Yoruluyor musun kızım hiç gelmez oldunuz yoğun musunuz?"
"Biraz yoğunuz aslında ama haklısınız ihmal ettik sizi Yüksel Anne."
"Yok kızım özledik bizde ondan dedim. Sonra acaba bilmeden kıracak bir şey mi yaptım dedim."
Elini tuttum. Ne kadar zarifti, düşünceli.
"Canım benim olur mu siz beni kırar mısınız hiç."
“Aman kızım seni hiç üzmek istemeyiz biliyorsun kıymetlimizsin bizim.”
Biliyordum beni seviyorlardı kıymet veriyorlardı ve bu hoşuma gidiyordu. Sohbet muhabbet yemek sonrası kahve ederken saat epey geçti bizde kalktık. Eve giderken Emir'in gevezeliği üzerinde bır bır konuşuyordu.
"Yarın bırakırsın beni değil mi?"
On kez sordu bunu on. Öfkeli surat ifademle ona
