HAYAT
Yaşamımın en kötü günlerini yaşamaya yemin etmiş gibiydim. Düşük yapmam benim için bir faciaydı. Cenk'in arkasını dönüp gidişi ve o an bacaklarımdan akan kanı hissetmem ve aklıma direkt Emir'in gelmesi. Onun bebeği bile değildi belki ama zar zor bir taksiye atlayıp eve gittim bir hastaneye gitmek yerine aptal gibi eve gittim. Artık dayanılmaz derecede acım olduğunda kollarına düştüm. Hastaneye giderken hatırladığım tek şey kulağıma eğilip bizim bebeğimizdi bizim demesi oldu. Sonucu almıştı bize aitti ama gitmişti hissetmiştim onun gidişini.
Düşük evresini sanki umursamamış gibi davranmaya çalışsam da içimdeki boşluğu gözlerimi kapattığımdaki o minik bebek görüntüsünü atamıyordum. Küçükken oynadığım evcilik oyunundaki bebeğime bile ne güzel annelik yapardım. Bebeği öper, koklar ben
