( ELVİN )
Ardıl'ın arabasının sesini duyduktan kısa bir süre sonra tekrar uykuya dalmıştım. Uyandığımda gün öğleye dönüyordu. Dün geceki kırmızılığın yorgunluğu tüm bedenimde hissediliyordu ama yüzümde huzurlu bir gülümseme vardı. Ardıl'ın o derin, aç sesi kulaklarımda yankılanıyordu.
Hizmetliler kapıyı çaldığında "Girebilirsin," diye izin verdim. Kapı açıldı ve içeri giren genç kızın yüzündeki mahcubiyet ve heyecan, onun kim olduğunu anlamama yetti. Roza.
Abim ve Roza'nın gelişi ve kocamın artık kız kardeşini affedişi ile konağa da yansımıştı. Mutfak, öğleden sonra bile her zamankinden daha neşeliydi. Roza annesine sarılabilmiş ve dakikalarca ikisi de ağlamıştı. Babasına olan mesafesi ise dikkatimden kaçmamıştı. Babası bu duruma üzülmüş olsa da kısa sürede atlatmıştı.
Şimdi mutfakta,
