Hastaneden eve geldiğimde kendimi odama kapamıştım. Kimseyle konuşmak istemiyordum. Sadece kendimle kalmak istiyordum. O adamdan hamile kaldığım aklıma geldikçe delirecek gibi oluyordum. Ya düşmeseydi, ya doğsaydı o zaman ne yapardım?
Bütün günü bir şey yemeden tek başıma geçirmiştim. Evdeki herkes ihtiyacım olan o alanı tanıyordu. Dün çektiğim acılarla olanı pek düşünememiştim ama şimdi öylece ruhuma akın ediyorlardı. Aklımda sürekli o bebek doğsaydı ne olurdu düşüncesi vardı.
Akşam olduğunda dışarıdan babamın bağıran sesi odanın açık penceresinden içeri doldu. ‘’Afet!’’ diye durmadan bağırıyordu. ‘’Çık dışarı. Buraya gel.’’
Ne olduğunu anlamak için pencereden baktım. Gördüğümle gözlerim büyüdü. Annem yere diz çökmüş halde babamın silahının ucundaydı.
Koşarak odadan fırladım. Sesi
