Ailem sürekli korkmamamı kimsenin beni onlardan ayıramayacağını söyleyip durmuştu. Ben Cenk’ten korkmuyordum. Düşündüğüm şey başkaydı ama onlara dile getirememiştim.
Saat iyice ilerlediğinde yatacağım zaman Mine kendi hamilelik zamanında kalan kıyafetlerinden getirip vermişti. Pijamaları üzerime geçirdiğimde özlediğim yatağıma yatamadan Hülya anne geldi. ‘’Müsait misin?’’ dediğinde başımla onayladım.
İçeri girip yatağa yanıma oturdu. ‘’Dile getirmesen de kalbinden geçenleri biliyorum.’’ dedi. ‘’Henüz doğmamış olsa da artık sen de bir annesin ve düşüncelerin o yönde ilerliyor.’’
‘’Düşündüğüm doğru mu, emin olamıyorum.’’ dedim.
‘’Öz annen nasıl biri olursa olsun annelik denen şey tam da şu an senin hissettiğin gibi oluyor. İstediğin şey çok başka ama evladın için yapacağın şey bambaşka.
