Üç gün geçmiş, eve gelmiştim. Sonraki iki gün yanımda Kerem kalmış ama ne sakladığı ile ilgili tek bir söz bile etmemişti. Ha, hastalık yok olmuştu bu ara. Yani tamamıyla. Tabi sağ taraftaki tüp ve yumurtalığımla beraber.. Doktor bir kaç yıl sonra, yani ben iyileşince, tüp bebek yöntemini denememizi önermişti. Çok zor bir ihtimal de olsa, olabileceğini söyledi. Çocuğum olmaması ihtimali üzüyordu beni elbette. Ama Kerem zaten bir çocuğumuz olduğunu söylemişti, Eren. İleriki yaşlarda, mesela okulum bitince, daha çok üzülecektim buna belki. Ama şu an çok kafama taktığım söylenemezdi. Belki de bir bebeğe hazır olmadığım içindi.
"Kızım şunu da al arkana." diyerek sırtıma evdeki tüm yastıkları koyan Rabia teyzeye bakıp güldüm. Reyhan hoca da halime bakıp gülmemek için dudaklarını ısırıyordu.
