Dudaklarım, daha şimdiden onu bu tarz, hayal dahi edemeyeceğimiz bir evin içerisinde görmenin kime karşı olduğunu bilmediğim burukluğu ve kırgınlığıyla gülümsemek için kıvrıldığında o büyük ihtimalle kapıya doğru koşturmak için hızla camdan ayrılmıştı ve ben de artık hangisi olduğunu bildiğim villaya doğru isteksiz adımlarla ilerlemeye başlamıştım. Tam o anda, beni mahalleye ve tekdüze hayatıma tutsak eden bir kuvvet olduğundan -belki de daha önce bahsettiğim, üstümdeki lanetten- bir kez daha emin olmuştum.
Herkes ve her şey değişebilirdi ancak bu benim için mümkün değildi, yaşadıklarım bana bunu gösteriyordu. İlk defa bu kadar yoğun ve elle tutulur cinsten hissettiğim çaresizlik duygusu bahçe kapısından içeri girdiğim sırada çenemin titremesine sebep oluyordu ancak içimden kendime sürek
