Bir şeyin sizin bildiğinizden başka bir şeye dönüşüyor olmasını fark ettiğiniz an, o şeyi gerçekten kaybettiğiniz andır. hiçbir çaba, hiçbir istek o dönüşüme engel olamayacaktır.
..
Gözlerimi Elif'in kıpırtılarıyla açtığımda Elif'in gülümseyen gözleriyle karşılaştım.
"Günaydın yağmur abla"dedi çocuksu sesiyle.
"Günaydın Elif"diye mırıldandığım da gözlerimi ovdum ve Elif'in yan tarafına çevirdim bakışlarımı fakat Araf yoktu muhtemelen edanın yanındadır diye düşünerek Elif'in elinden tutarak solana doğru yürüdük. Eda kahvaltı masasında oturmuş ben ve Elif'i bekliyordu. Fakat Araf hala ortalıkta yoktu.
Elif ve ben masada ki yerimizi alırken edaya doğru döndüm.
"Araf nerede?"diye sordum yalın bir sesle.
"Bilmem bende görmedim"deyip kahvaltı yapmaya başladı. Bir yandan Elif'e yedi
