"Bana bir kez inansan, her şeyi yeniden düzeltebilme gücünü kendimde bulabilirim ama sen yanımda olmak yerine bana karşı duruyorsun sırf bu yüzünden bile her şeyi düzeltebilecek güce sahip olduğuma inanmıyorum."
...
Öfke ve kırgın bir bakış.
Bu iki duygu şu an tam karşımda duran Araf'ı andırıyordu bana. Araf ellerini duvara birleştirmiş beni de o duvar arasına sıkıştırmıştı.
Konuşmuyordu hiç, yalnızca dokunaklı bakışlarını üzerimde gezdiriyor bana bir şeyler söylemek istiyordu. Araf'ın beni duvar arası sıkıştırdığı köşeden ayrılmak adına ilk hareketimi gerçekleştiriyordum ki Araf bunu daha önceden tahmin eder gibi duvara dayalı ellerini belime yerleştirerek kendi içine hapseder gibi çekti bedenimi bedenine. Araf'ın bu hareketi yüzümün garip bir ifade almasına neden olsa da hissettiğim
