Kan.
Acı, sızı, sancı!
Alnımdan yanağıma düşen sıvı tenimde ufak bir karıncalanmaya neden oluyordu. Nefesim kesiliyormuş, bedenime keskin bıçaklar sağlanıyormuş gibi hissediyordum. Ben zar zor nefes almaya çalışırken boğazımda bir el beni öldürmüşçesine sıkıyordu. Bu fiziksel olmasa bile bana hissettirdiği bu duygu gerçekmiş gibiydi.
Tüm bu ağrı ve sızıların arasında kulağıma aşikar olan o sesi duydum.
"Yağmur, aç gözünü güzelim." Duyduğum bu ses için şu an ölmeye hazırdım. Bu yumuşak ve endişeyle çıkan ses Araf'a aitti.
"Güzelim." Bir kez daha duyabilmiştim özlediğim bu tonu. Gözlerim kapalıydı, ama kulağıma aşikar olan bu sesi duyabiliyordum.
Daha sonra bir daha ses gelmedi huzur bulduğum o sesten. Sadece bir el saçlarımda geziniyordu. Saçlarımda gezen bu el bedenimde ki ağrıları
