"Bir adamın varlığıyla ölümü sevmek vardı."
İz.
Herkesin hayatında muhakkak bıraktığı bir iz vardır. Bu iz bir acı, bir sevinç yada bir öfke. Ben tüm bunlarla beraber Araf'ın hayatında bir iz bırakmıştım. Önce onu mutlulukla doldurup daha sonra yüz üstü bırakıp kaçarak bir öfke yaratmıştım. Zaten hep böyle olmaz mıydı? En zor anımızda önce kaçmayı denemez miydik? Bende öyle yapıyordum, zaten geçmişi yüzünden yaralı, geçmişin izlerini hala kalbinde taşıyan o adama yeni bir iz de ben bırakıyordum, bu iz öyle bir iz yaratacaktı ki bana karşı, belki bana karşı hep öfke dolu bir hayat yaşayacak belkide ömrü boyunca benden nefret edecekti.
İnsanın en zor sınavı sevdiği tarafından sınanmakmış.
Bende en sevdiğim kişi Araf tarafından sınanıyordum belkide. Onun zihninde kalbinde, düşlerinde be
