"Hatırladıklarımız nerede kalmışsa insan oluşumuzun boyutları da onunla sınırlandırılmış demektir."
..
Başımda zonkluyor gözlerimi açmakta zorlanıyordum. Sanki biri beynimi istila etmiş geriye sadece bir enkaz kalmıştı. Her ne kadar zorlansam da sonunda gözlerimi açmayı başarmıştım. Ellerimi gözlerime götüreceğim sırada ellerimin kalın bir iple bağlandığını gördüm. Sadece bağlanan ellerimde değil ayaklarımda aynı şekilde sıkıca bağlanmıştı. Bu kalın iplerin arasında hareket etmekte zorlanıyordum.
Etrafımı incelerken boş bir depo tarzı bir yerde olduğumu fark ettim. Fakat kimse yoktu. Aklıma en son Mert ve onurla konuştuğum gelince korkuyla gözlerimi kıpıştırdım.
Beni buraya getiren onlar olmalıydı, aklı sıra beni korkutarak Mehmet'in hapisten çıkmasını sağlayacaklardı. Ama ne olursa
