Büşra ÇELİK
Kendimi ansızın karanlık bir tünelin içinde bulmuştum. Ne çıkışı ne girişi görebiliyordum. Sağım solum neresi, nasıl nefes alacağımı hiç bilmiyordum. Beni o tünele sokan da Tolga idi, o tünelden çıkaranda. Şimdi ise sadece bakıyordum, konuşmaktan bile korkarcasına. Gözlerimi açtığımda yanımda hem Beyza hem Tolga vardı. Beyza’yı güç bela eve gmdnermiştim kampa gideceği için ancak Tolga ısrarla kalmak isteyince bir şey diyemedim. Şimdi ise başımda bekliyor ve beni izliyordu.
“Ne yemek istersin? Sana getireyim.” Diye sorduğunda göz ucuyla ona bakıp televizyona diktim bakışlarımı. Gece vakitleriydi ve birazdan uyurdum muhtemelen. “Bir şey istemiyorum, teşekkürler.” Dedim soğuk bir şekilde. Ne olduğunu, neden panik atak geçirdiğini muhtemelen merak ediyordu ama soracak cesareti
