Eva Urakov
Günler heyecanla beklediğimiz o gün nihayet geldi. Uzun zaman sonra kendimi ilk kez bu kadar heyecanlı hissediyordum. Aksiyonu özlemiş olan bedenim, o kadar enerjikti ki bunun dışarı yansıması bile bir farklıydı. Kendimi olması gerekenden çok daha mutlu hissetmem normal miydi? Çünkü çok ama çok mutluydum. Bir insan tehlikenin içine atıldığı zaman neden mutlu olurdu ki? Zaten akıl sağlığımın pek de iyi olmadığını oradan anlayabilirdik.
Silahlar , dövüşler , kan bunlar benim vazgeçilmezim olmuş artık. Onlarsız bir yaşam benim için yaşayan bir vücutta ölü olmaktı. Nabzım her daim yüksek olmalı, kanım damarlarımın içinde kaynamalıydı.
Öyle evde oturmak, çocuk yapmak ya da ne bileyim yemek falan yapmak hiç bana göre değildi. Zamanı gelince onu da yapardım ancak şu an zamanı deği
