DİLEM
“Akşam için tatlı alıp gelir misin? Zelişlerin pastanesinden alayım deme sakın! Git adam gibi tatlıcıdan alıp gel.”
“Sen hala Zeliş'de misin? Kızın görüştüğü varmış diyordu ya annen?”
Bak, bak... Görüştüğü olduğunu bile biliyordu. Sana ne be Zeliş’in görüştüğü adamdan!
“Bak bir sürü işim var? Oğlan uyanana kadar halletmem lazım. Beni lafa tutma lütfen.”
“Annem her an kucağında oğlanla gelebilir,” diyerek sırıttı. O sırıtınca aklım geçen akşama gitti. Gökmen’i annesine bırakıp üst katta işi pişirmek, annesiyle yüz yüze gelince kızarmama sebep olmuştu. Mukaddes anne o ana kadar anlamadıysa bile o andan sonra anladığına şüphe yoktu. Aklıma gelince yine kızardım.
“Gül sen tabi. Şimdi böyle olduk.”
Belimden sarılıp beni kendine çekti. Elimdeki örtü koltuğun üstüne düşerken iç çekti
