Günler sonra yeniden okuluma kavuşmak gerçekten çok iyi hissettirdi. Şükür ki hayatımın normale girdiğinin bir işareti bu. Cıvıldar halde geçtim içeri ama çok garip geliyor. Burada zaman aynen akmış benim dışımda, bensiz, ben dış dünyada bin tane şeyle cebelleşirken burada tek derdi sınıfını geçmek olan insanlar kaldıkları yerden devam etmişler hayatlarına. Bu bazen ürkütüyor beni, şimdi mesela benim sıradanlığım kimlerin kabus dolu dakikaları aynı zamanda.. Dipsiz bir kuyu gibi bu ve hastalıklı bir düşünce olduğunun da farkındayım elbette, bu düşünceyle yaşayamaz çünkü insan. Tüm havayı içime çekmek ister gibi bir nefes alıp geçtim yerime zaten erken gelmiştim, yavaş yavaş da herkes gelmeye başladı. Çaktırmasam da gözüm bir yandan sürekli Elif'i aradı acaba Hazervan'dan döndü mü durumu n

