Zinar ne yapacağını bilemedi. Bataklığa batmış gibiydi, çırpındıkça batıyordu. Havin’in böyle bir tepki vereceğini bin yıl düşünse hayal edemezdi. Zinar iyice çukura saplanmıştı.
Rojda, ertesi gün okulun kapısında Zinar’ı bekliyordu. Zinar, içinden “Ya sevmediğin ot burnunun dibinde bitiyor.” dedi. Havin’in ona o sözlerinden sonra Zinar iyice çıldırmıştı.
Rojda’ya sinirlenerek:
— Sen ne laf anlamaz bir kızsın ya! Ben seni istemiyorum, neden yakamı bırakmıyorsun? Söyle ailene, gelsin babam yerine beni öldürsünler. Zaten yaşayan ölü gibiyim, nefes alamıyorum, boğuluyorum. Ne olursun ara herkesi, gelsinler beni vursun. Babama da söylerim, sizden kimseyi öldürmez. Biter gider bu dava. Benden sonrakiler rahat eder. Benim ölümüm benden sonrakilerin hayrına olur.
Rojda’nın umurunda bile olmad
