Zinar, bir haftadan sonra okula geldi. Havin çok sevindi, yanına gitti ve:
— Geldiğine çok sevindim, dedi.
Zinar:
— Teşekkür ederim. Senin sayende… Yoksa ben okula bile birkaç ay gelmeyecektim. Sen hastaneye gelince ve arkadaşlarım da bana destek olunca, bir güç geldi bana. Havin, benim ilkokulda falan okul birinciliklerim var, biliyor musun?
Havin:
— Yaaa, helal olsun! Demek ki bugüne kadar sen çalışmamış, okulu takmamışsın. Neden böyle yapıyorsun? Yapma.
Zinar:
— Evin en büyüğü benim. Babam, “Lokanta işlerini sen devral. Liseyi bitir, seni yanıma alacağım,” diyor. O da yıllardır bizim için çabaladı, yoruldu. Annem, “Sen gidersen ben ne yapacağım?” diyor. Ben de bunları görünce okuma isteğim kalmadı.
Havin:
— Sen yine onların evladısın. Okuyunca evlat olmaktan çıkmıyorsun ki… Pek
