Rojda, o gün üniversitenin kantininde oturuyordu. Baran kantine girince, “Yok artık, bu kadar da olmaz!” diye söylendi. Rojda, Baran’ı gördü ama görmezden geldi. Baran da inadına yanına gitti:
— Merhaba, tanıdın mı beni?
Rojda yalan söyledi:
— Hayır, tanımadım.
Baran ısrar etti:
— Emin misin? Geçen gün konuşmuştuk.
Rojda soğuk bir ifadeyle cevap verdi:
— Ben sizi tanımıyorum.
Baran:
— Ama ben sizi tanıyorum. Midyatlıydınız. Nişanlınız vardı. Nişanlınızı görmeye mi geldiniz?
Rojda:
— Size ne?
Baran:
— Neyse, ben karıştırdım herhalde. Kusura bakmayın.
Tam o sırada Zinar kantine girdi. Baran, Zinar’ın onu göremeyeceği bir yere geçti. Masalar birbirine yakındı ama arada bir paravan vardı. Baran, onları göremiyordu ama duyabiliyordu.
Zinar, Rojda’ya yaklaştı:
— Senin ne işin var
