FİRUZE GÖKMEN
Dört gün olmuştu hastane de geçirdiğimiz süre. Ve bu dört günde gelişen tek şey iki defa parmaklarını oynatmış olmasıydı.
Başka hiç bir haber yoktu. Hâlâ uyanamamıştı. Uyanamadığı için de buradaydım gitmeye niyetim yoktu.
Uyandığını görmeliydim. Göğsümün şifası açtığı koyu kahve gözlerinde, kulağıma çalınan sesinde saklıydı.
O ne zaman ki uyanacaktı bende o zaman şifama kavuşacaktım.
Yüreğime oturan ağırlık, ayak bileklerime pranga olmuş gitmeme izin vermiyordu zaten.
Biliyordum uyanacaktı ki.. Uyanacak ve biz kavuşacaktık.. Sımsıkı tutacaktım elinden bırakmamak üzere.
Bir an ayrı kalmayacaktım. Yanından ayrılmayacaktım. Yeter ki uyansındı..
Camın arkasında ki bedenini izliyordum yine. Buradakiler kantine inince bir şekilde burada kalarak kendimi camın önüne atm
