14.10.2022
Aylar bir su gibi akıp gitti. Karanlıkların ardında saklı olan aydınlık gün yüzüne çıktı ve hayatlarımızın üzerine doğdu. Cengiz kocaman olmuş karnımın üzerine elini koymuş uyurken usulca yerimden kalktım. Kocamı uyandırmamaya çalışarak yatağımdan çıkarken gecenin üçünde aklıma düşen ve beni uyutmayan düşünceyi yerine getirmek için odadan çıktım.
Karanlık holde sessiz ve dikkatli adımlarla yürürken bir elim karnımda kızımın varlığını hissetmek için duruyordu. Onun varlığını her hissettiğimde kızımı bana bağışlayan rabbime
şükürler ediyordum. Aklımda milyonlarca düşünce varken oturma odasına girdim ve köşede ki dolaptan kalem ve kağıt aldım.
Uzun bir yazı olacaktı...
Doğumdan korkuyordum ama aynı zamanda kızımı deli gibi kucağıma almak istiyordum. Bu yüzden ne olur, ne olmaz
