Yüreğimde, süveydamın ortasında bir yara var. Yara o kadar küçüktü ki ilk haftalarda o kadar kanamadı. Ama her geçen gün büyüdü. Ve büyüdükçe daha da fazla kanadı. O kanadıkça ben soldum. Ben soldukça o daha da fazla kanadı. Kısır bir döngüye girdik yarayla. Ne o
kanamaktan vazgeçti ne de ben solmaktan. Bu kısır döngünün sonunda ben kaybedecektim biliyordum ama yine de pes edemedim.
Açığa çıkan her bir duyguda biraz daha yok oldum. Yok oldukça kayboldum. Yolumu şaşırdım sonunda ise virane oldum. Kimsenin uğramak istemediği o virane de ben her gün can çekişirken onu görmek yaşadığım acıyı katladı.
Bugün tam iki hafta olmuştu. Beni öpmesinin ve duygularımın açığa çıkmasının üzerinden tam iki koca hafta geçmişti. Bu iki koca haftanın her günü hastaneye gitmiştim. Nöbetlere kalmıştım. Nöbet
