Sevdayı dile getirseler kendinden utanır. Der ki; Ben size biri için yanmayı böyle mi gösterdim? Haklıda olur. Biri için yanmak onun uğruna yaşamak değil midir? Annem babam için yirmi altı senedir yanarken ve ondan vazgeçmezken babam nasıl bu kadar kolay vazgeçmişti ondan? Hem de gözlerinin içine baka baka. Her gün onu kollarının arasına alarak uyurken? Bu... Bu yalancılıktan, iki yüzlülükten başka bir şey değildi.
Ben babamı çocukluğumdan beri hep kahramanım olarak görmüştüm. Çok küçükken babamın işinin dünyayı kurtarmak olduğunu sanırdım. İşte o zamanların hayalleri yıkıldı birden üzerime gördüğüm görüntü ve kafama dank eden gerçekler ile.
Babam daha kendi yuvasının kahramanı olamazken nasıl dünyayı kurtarabilirdi ki?
Bu zamana kadar yaşadıkları hiçbir şeyin oyun olduğunu düşünmüyordu
