Zifiri karanlık bir sokakta ışık aramak gibiydi hayat. Korkuyorsun ama ilerlemekten de kendini alamıyorsun. Çünkü biliyorsun durduğun an, öldüğün an olacak. O zifiri seni esir alacak ve ebediyete hapsedecek. Sevim işte tam da o zifiri karanlığın ortasında durdu.
Yürümeyi, görmeyi, nefes almayı hatta yaşamayı tam da o anda bıraktı. Gözlerinde ki o kaybediş an ben an bana geçerken abimin bakışları Merve'deydi. Karşısında ki kadının varlığına inanamıyormuş gibi bakıyordu. Merve'de gözlerini abimden almıyordu. Sevim... Sevim ise sadece yere odaklanmıştı. O an aklından ne geçiyor, neler düşünüyor bilmek isterdim.
İnce dudakları aralandı ve tekrar kapandı. Birkaç kere aynı işlemi gerçekleştirdi ama söyleyecek bir şey bulamayınca korkarak bakışlarını abime çevirdi. Bakışlarında görmek istemediğ
