ALPER
Hastane odasında gözümü açtığımda Tufan koltukta oturuyordu. İçeride ikimizden başka kimse yoktu. Uyandığımı görünce aceleyle yatağın yanına geldi. “Abi iyi misin? Nasıl hissediyorsun kendini?” dedi.
Tufan’ın uykusuzluktan çökmüş olan yüzüne bakarak iyi olduğumu söyledim. “Saat kaç, bizimkiler nerede?” diye sordum.
“Saat sabah sekiz oldu. Odada kalabalık yapmak istemediklerinden Babam, Hülya hanım, Bahar hanım ve Faruk bey kafeteryadalar. Ortamları biraz gergin.” Dedi. Bunu söylerken keyfi kaçtı gibi oldu. Nedenini sorunca Sidra gibi sandalyeyi yatağın kenarına çekerek oturdu, anlatmaya başladı. “Vallahi senin hanım gece ortalığı yıktı geçirdi abi. Annemi hastanede görünce gözü döndü. Asafla birlikte zor zapt ettik. Ciddi ciddi annemi öldürecekti. Boğazına zamk gibi öyle bir yapı
