ALPER
Taramalı tüfek sesini duyduğumuz an hepimiz Ne oluyor der gibi birbirimize baktık. Panik, odadaki havayı ağırlaştırmıştı. O an gözlerim Sidra’nın gözleriyle buluştu. Normalde bana hep huzur veren, derin yosun yeşili gözleri şimdi dehşetle dolmuştu. Kalbim sıkışırken onun korkusunu kendi içimde hissettim. Elini sımsıkı tuttum. “Geçecek” diye fısıldadım. Silah sesleri birbiri ardına devam ederken, aramızda konuşacak cesareti bulamıyorduk. Ağzımdan çıkan tek kelime bu oldu. Kimse kıpırdamıyor, kimse bir kelime bile etmiyordu. Sanki zaman durmuştu ve hepimiz o anın içinde sıkışıp kalmıştık. Sidra, titreyen bir sesle “Bu sesler…” dedi, sanki kelimeleri boğazına takılmış gibiydi, devam edip etmeyeceğini bile bilmiyordu. Ardından gözleri genişledi, korkusu iyice belirginleşti. “…Bizim evde
