Affederim
"Hayır! Sen tek çocuktun! Ve..." deyip sustu, yavaşça yanına yaklaşıp gözlerini gözlerine çevirdi. İkisinin de yüzü yumruk izleriyle morarmış, ikisinin de burnundan yavaşça kan süzülüyordu. "Aptalsın Ulaş! İnandıklarının aksine benim ailemi öldüren, senin ailendi!" "Ne?" Dedi Ulaş, gözleri deli gibi büyüdü. Kafasını şiddetle iki yana sallayıp kardeşine yaklaştı. İki yakasından sıkı sıkı tutup arkasındaki duvara yapıştırdı. Aklını yitirmiş olmalıydı, ne dediğinin farkında değildi. "Yalan söylüyorsun!" Dedi sıktığı dişlerinin arasında. "Kendini böyle mi haklıyorsun?" Uygar derin nefes aldı, yüzünde buruk bir tebessüm belirdi. Kardeşiyle bu duruma gelmemek için çok sabretmiş, çok mazur görmüştü. Çünkü, ailesinin kötülüklerine rağmen kendini bildiği andan beri yanında olan kişiydi. Aynı ka
- Yazar
