Zelal
Sabahın karanlığı hâlâ pencere camlarında asılıydı, ama Gülsüm yenge’nin sesi her zamanki gibi geceyi delip geçmişti. Uykumun ağırlığına rağmen o buyurgan tonuyla beni yataktan koparmıştı. Henüz kendime bile gelememişken, kapının gürültüyle açıldığını duydum. Gülsüm yenge’nin gözleri üzerimdeydi. Yüzü sinirle kasılmıştı.
- Zelal! Daha yatakta mısın? Misafirler gelecek diyorum, hâlâ yerinden kımıldamıyorsun! diye bağırdı. Bana misafir geleceğini söylememişti ama bunu söylesem de umrunda olmazdı. Onun Ateş'i doldurmasından sonra ondan da korkuyordum. Şeytandan önce Papuç giyinir şeytana Papuç giydirmezdi. Şeytan görse şeytanlığından utanır. Öyle bir kadın. Onu artık tanıdım.
Yutkundum. Yine de sabahın bu saatinde başlayan telaşı ve aşağılanmayı kaldıramıyordum. Ama bir şey diyemedi
