Ateş
Zelal'in yokluğu içimdeki boşluğu her gün daha da büyütüyordu. O gün… Hamile olduğunu öğrendiğimiz o gün, mutluluktan gözleri ışıl ışıl parlamıştı. Ellerini karın üzerinde gezdirirken, dudaklarından dökülen o sözcük hâlâ aklımda: Ateş, bir can taşıyorum. Bebeğimiz olacak.
O an dünyanın en güçlü adamı gibi hissetmiştim. Diyarbakır’ın ağasıydım, evet; topraklarım vardı, servetim vardı, ama o an asıl zenginliğim Zelal olmuştu. Şimdi ise… Şimdi elimde sadece o anının hatırası vardı. O günden sonra ne bir iz ne bir ses. İki ay… Tam iki aydır onun yüzünü görememiştim. Gülüşü kulaklarımda çınlamaya devam ediyor ama yokluğu ciğerime saplanıp duran paslı bir hançer gibi beni içten içe eritiyordu.
Ne topraklarım, ne gücüm, ne de adamlarım... Hiçbiri Zelal’i bana geri getirememişti. Diyarb
