Akşam üzeri çiftliğin üzeri kaplayan sükûnet Meyra’ nın göğsüne yatmış Yalçın’ın hamakta sallanırken sorduğu sorularla neşeleniyordu.
“Teyze ben limonlu kurabiyeyi çok seviyorum ya. Şimdi sen çalıştığın için her zaman yapamıyorsun. Bir kurabiye ağacı olsa her zaman oradan koparırdım” dedi.
Kafasını kaldırmış çipil çipil bakıyordu Meyra’ya. Meyra kocaman bir öpücük kondurdu alnına.
“Ama canımın içi sadece meyveler ağaçta yetişir” dedi.
“Hem şöyle düşün Limonlu kurabiyenin içine limon koyuyoruz ya o ağaçta yetişiyor”.
“Öylemi” dedi Yalçın.
“Burada var mı?”
“Bildiğim kadarıyla yok. Bazı meyvelerin yetişebilmesi için iklimlerin uygun olması gerekir. Limon İstanbul’da yetişir mi bilmiyorum. Hem yetişse bile bazı özel şartlar sağlanmalı”.
“Ne demek o?” dedi Yalçın.
“Mesela İstanbul kışı
