Yorgundum...
Hiç olmayacak, olmamasını istediğim bir nedenden ötürü yorgundum. Sevgiye aç kalbimi komutanıma kaptırmıştım. Daha onu ilk gördüğüm an uzak durmam gerektiğini algılayan beynim, kalbime engel olamamıştı. Şimdi ise kendime hakim olamamanın acısını çekiyor, aşk acısını dibine kadar yaşıyordum.
"Anka.." diye fısıldayarak beni uyandırmaya çalışan Ece'nin üçüncü seslenişiydi bu bana. Ama acım göz kapaklarıma da etki etmiş, ne kadar uğraşırsam uğraşayım açılmıyordu. Uyanıp tugaya gitmek, orada aşık olduğum adama sanki hiç bir duygu beslemiyormuşcasına uzak durmaya çalışmam gerekiyordu. Üstelik emrindeki timinin bir askeri olmam sürekli yan yana olmamızı gerektiriyordu. Bu yüzden bedenim yataktan kalkmamam için her şeyi yapıyordu.
"Hadi Anka, geç kalacaksın!" dedi Ece bu kez dah
