Delirmemek elde değildi.
Tam tamına bir haftadır Emir işkence odasındaydı ancak ağzından tek kelime dahi laf alamamıştık. Bildiği hiçbir şeyi söylemiyordu. Ben gidip vurduğumda tek tepkisi kısıkça inlemek olurken diğerlerinden darbe aldığında deliye dönüyor kurtulmaya çalışıyordu.
Bende ise sadece susuyordu.
Bu suskunluğunun sebebi neydi? Sadece pişman olduğundan mıydı? Gelip 'bak ben her şeye göğüs geriyorum, bunu hak ediyorum.' muydu? Bilmiyorum ama Emir'e baktıkça öfkem daha fazla harmanlanıyor, intikamım kendini körüklüyordu.
Emir, benden sadece Duru Özveri'yi değil, doğmamış küçüğümü de çalmıştı. O farkında değildi ama kendi çocuğunun katiliydi.
Şimdi camın arkasında duruyor, onu izliyordum. Alp, son kez yumruğunu Emir'in çenesine çaktığında yüzüm ifadesizdi. Emir hafifçe inleyip
