Deniz' in ağzından
Bir torak nasıl insanın canına cam gibi batabilirdi ki. Ben onsuz yaşamaya yemin etmiş gibi her gün yeniden uyanıyordum.Sabah beste yumduğum gozlerimi bir saat sonra acı ve göz yaşıyla aralıyordum.
Ben ölümle yaşam arasındaki o ipte cambaz gibi adımlamaya çalışırken ipin sallanması için dua eder hale gelmiştim.
Ben azzesizdim. Ben yanlız ve yanlıştım. Ben nefes almak istemiyorum ki ciğerlerime nüfus eden koku eskikken nefes almam ne içindi mesela.
Elimin altında ki kum onundu ondan bana kalandı. O mavi güllerle bezeli mezarında sonsuzluk uykusunda bekli mutluyken ben her gün yaşarken yeniden yeniden oluyordum.
Artemis benim canımıda yanına almış o lanet günden beri benide toprağın altında bırakmıştı.
Yıllar geçmesine rağmen hala o görüntüler aklımdan çıkmıyor s
