Bu kez o gülecek olunca elinden kurtulmak için geri bir adım attım. Sinirim utangaçlığımı yenmişti artık.
“Hatun..”
Kalbim bi yerinden oynadı ama renk vermedim. Benimle dalga mı geçiyor, hala çocuk mu görüyor açıklık getirecekti şimdi burada.
“ Ne hatun?”
İÇ çekerek gözlerime baktığında etkisi ta kalbime ilişiyordu.
“Kıyamıyorum.”
Cevabına ufacık bile şaşırmadım.
Kırılabilir porselen bebek olmaktan sıkılmıştım artık. Bir anlık öfkem cesaretime yoldaş olunca parmak uçlarımda yükselerek dudaklarına yapıştım.
Saniyelik bir şey di aslında çok hissedebildiğim de söylenemezdi ama en azından Hint sarmalından kurtulduğumuzu umut ediyordum.
Gözlerimi açtığımda Alim kıpırtısız duruyordu, nefes de almıyordu sanırım. Öylece göz göze geçirdiğimiz bir kaç saniyeden sonra tıpkı nikahımızda
