Mercan’dan,
Bu gün içimde adını koyamadığım doluluk var. Durup durup ağlayasım, durduk yere gülesim geliyor. Üstelik döndüğümden beri ne ağlıyorum ne de gülüyorum. Tek yaptığım her gün bir başka iş icat edip kendimden geçene kadar yorulmak. Hoş ben icat etmesem de iş buluyor beni. Büyüklü ev olunca ne misafir eksik oluyor ne temizliği. Olsun memnunun ben. Kendi kendime kalıp zavallılığımla yüzleşmektense ellerim parçalanana kadar keşkek dövmeyi tercih ederim.
“FURİYEÖĞĞĞ”
Hay sesine kurban olduğum bubannem dağı taşı inletti yine. Furiye kim mi? E benim işte. Kendi adını layık görmüş bana sağ olsun. Tabi nüfusa Huriye şeklinde yazılacakmış da nasıl olduysa annem ilk kez bubanneme itiraz edip kızımın adı Mercan olacak demiş. İşte babam da annemi memleketinden koparıp kaçırdığından beri
