Yüzümü saçlarının arasına gömdüm ve kollarımı boynuna daha sıkı sardım. Ona olan aşkımı ve güvenimi düşündüm. Kokusu ölüm gibiydi. Kan kokusu ilk kez beni rahatsız etmezken toprağı andıran kokusuna, kan kokusu musallat olsada derin derin soludum. Bir meleğin halesini yitirişi gibi insanlığımı yitirirken özümün esaretine yavaş yavaş teslim oldum. Kan dökülecekti. Çok ama çok kan dökülecekti. Sanki beni insanlığıma bağlıyan son kişi olan kocamıda kaybetmiştim. Ama o ilk ve sondu zaten. Lâkin bir kişinin varlığı daha doğrusu boşluğu içimdeydi, ne yazık ki hatırlamıyordum. Titredim. "Seni seviyorum, kalbimin aşık olduğu ve kalacağı tek kalp sana ait." Gözlerim kızıllaştı, görüşüm kanlandı.
O kan insanlığıma aitti. Kanımda boğduğum insanlığımı öldürmüştüm. Öyle acımasızca bir infazdı ki bu eğ
